نظرسنجی OMFIF در سال ۲۰۲۶ از ۷۴ بانک مرکزی نشان داد که ۹۲٪ در داراییهای دیجیتال سرمایهگذاری نمیکنند، ۷٪ در حال بررسی سرمایهگذاری در آنها هستند و ۱٪ هماکنون سرمایهگذاری میکنند. در گزارش این نهاد آمده است که ریسکهای ژئوپلیتیکی بانکهای مرکزی را به تمرکز بر دسترسی مستقیم به داراییها سوق میدهند؛ موضوعی که ترجیح آنها به طلای فیزیکی در برابر طلای توکنیزهشده را توضیح میدهد.
از زمان مسدود شدن ذخایر روسیه در سال ۲۰۲۲، بانکهای مرکزی توجه بیشتری به این موضوع نشان دادهاند که آیا واقعاً میتوان به داراییهای نگهداریشده در خارج از کشور دسترسی داشت یا نه. طلای نگهداریشده در داخل روسیه مسدود نشد. استیون فلدمن، مدیرعامل گلد بولیون اینترنشنال، گفت: «ذخایر مسدودشده ارزش خود را از دست ندادهاند، بلکه کاراییشان را از دست دادهاند» و افزود که ذخایر «همچنین بر اساس اینکه چه کسی میتواند نه بگوید، ارزیابی میشوند.» یک بانک مرکزی اروپاییِ نامشخص، متمرکز کردن بخش عمدهای از ذخایر طلای خود در لندن را یک ریسک توصیف کرد و درباره انتقال بخشی از آن به نقطهای دیگر در اروپا گفتوگو کرد؛ بانک مرکزی دیگری گفت حدود نیمی از طلای خود را در داخل کشور نگه میدارد. یکی از بانکهای مرکزی گفت دلار «اکنون در چارچوب ریسک ژئوپلیتیکی قرار دارد، نه اینکه داراییای بیطرف باشد»، در حالی که بانک مرکزی دیگری «در پی پرسوجوهای سیاسی» خرید طلا را از سر گرفت. برخی جابهجاییهای طلا عمومی هستند. در ماه سپتامبر، بانک مرکزی هلند هنگام جابهجایی حدود ۸۶ تن طلا، به «افزایش تنشهای ژئوپلیتیکی» اشاره کرد: حدود ۵۹ تن را در نیویورک فروخت و در لندن طلا خرید و بیش از ۲۷ تن را از آمریکا منتقل کرد. و کانادا به خزانهاش در زایست، و مقداری مشابه از زایست به لندن فرستاد. سهم داخلی آن نزدیک به ۳۱٪ باقی ماند. بانک فرانسه ۱۲۹ تن طلای نگهداریشده در نیویورک را با طلای ذخیرهشده در پاریس جایگزین کرد. بانک مرکزی آلمان (بوندسبانک) ۱٬۲۳۶ تن طلا نزد فدرال رزرو نیویورک نگهداری میکند و میگوید به قابلاعتماد بودن فدرال رزرو اطمینان دارد. در گزارش ۲۰۲۴ OMFIF، یکی از بانکداران مرکزی برجسته اروپا گفت: «طلا یکی از آنهاست، در کنار کالاها و داراییهای رمزارزی مانند Bitcoin.» هیچیک از بانکهای مرکزی عضو گروه کاری OMFIF گزارش نکردند که از طلای توکنیزهشده استفاده یا آن را نگهداری میکنند. یکی از بانکهای مرکزی اروپا گفت طلا «باید داراییای باشد که بتوان آن را مستقیماً مالک شد و به آن دسترسی داشت» و هشدار داد که طلای توکنیزهشده به صادرکنندگان و اپراتورهایی وابسته است که ممکن است از کار بیفتند یا دسترسی به آن را مسدود کنند. فرد دیگری گفت در صورت از کار افتادن زیرساختهای بازار، طلای فیزیکی همچنان در دسترس خواهد بود: «بدون تثبیت قیمت لندن، طرفهای معامله یا زیرساخت آنلاین هم قابل استفاده خواهد بود.» بیتکوین هم امکان نگهداری دارایی توسط خود کاربر را فراهم میکند، اما به زیرساخت آنلاین وابسته است و خطرات امنیت سایبری به همراه دارد؛ امسال صدها میلیون دلار بیتکوین از کیفپولهای خودحضانتی به سرقت رفت. چندامضایی میتواند برخی از ریسکها را کاهش دهد، هرچند گزارش اشاره میکند که طلای فیزیکی نیز ممکن است به سرقت برود یا توقیف شود. نمونههای تاریخی شامل سرقت حدود ۳ تُن طلا در جریان یورش سال ۱۹۸۳ به Brink’s-Mat و انتقال ۱۹۸ تُن طلای بلژیک به آلمان نازی در سال ۱۹۴۰ از سوی فرانسهٔ ویشی است؛ طلایی که نزد بانک فرانسه به امانت گذاشته شده بود. بانک ملی چک در نوامبر ۲۰۲۵، خارج از ذخایر رسمی خود، یک سبد آزمایشی به ارزش یک میلیون دلار شامل بیتکوین، یک استیبلکوین دلاری و یک سپرده توکنیزهشده خریداری کرد. نظرسنجی سال ۲۰۲۵ مؤسسه OMFIF همچنین نشان داد که ۷٪ از ۷۵ بانک در حال بررسی داراییهای دیجیتال هستند؛ اما مشخص نیست بانک چک در میان آنها بوده یا بانک دیگری از آن زمان به این جمع پیوسته است. در مارس ۲۰۲۶، بانک مرکزی قزاقستان اعلام کرد که با استفاده از ذخایر طلا و بخشی از ذخایر ارزی خود، سبدی به ارزش حداکثر ۳۵۰ میلیون دلار در شرکتهای حوزه رمزارز و سایر ابزارهایی ایجاد خواهد کرد که امکان سرمایهگذاری در داراییهای دیجیتال را فراهم میکنند. سهم بانکهایی که انتظار دارند میزان تخصیص خود به داراییهای دیجیتالِ نامشخص را طی دهه آینده افزایش دهند، ۱۳ درصد بود؛ در حالی که این رقم یک سال پیش ۱۰ درصد بود. شورای جهانی طلا اعلام کرد که بانکهای مرکزی در سهماهه سوم سال ۲۰۲۶، ۳۲۱ تن طلا به ذخایر خود افزودند؛ رقمی که نسبت به مدت مشابه سال قبل ۴۲ درصد افزایش داشت و مجموع خریدهای ۹ماهه را به ۶۷۵ تن رساند؛ ۶ درصد بیشتر از مدت مشابه سال ۲۰۲۵. در سال پیش، تقاضا برای شمش و سکه به ۱٬۳۷۴ تن رسید که ارزشی معادل ۱۵۴ میلیارد دلار داشت؛ بانکهای مرکزی نیز ۸۶۳ تن به ذخایر خود افزودند. در سهماهه سوم ۲۰۲۶، خرید ۳۲۱ تنی بانکهای مرکزی از تقاضای ۲۶۸ تنی شمش و سکه فراتر رفت. الکسی یوردانوف از گلد ریپابلیک گفت پساندازکنندگان خصوصی از سال ۲۰۱۰ در هر سال، بیش از آنچه بانکهای مرکزی به ذخایر خود افزودهاند، طلا به شکل شمش و سکه خریدهاند و در مجموع حدود دو برابر بیشتر طلا خریداری کردهاند. «بهتدریج، هر بار یک گرم، دارند بانک مرکزی خودشان میشوند،» او نوشت؛ شمشی که به نام مالک ثبت شده باشد، «هیچکس را میان مالک و فلز قرار نمیدهد.» متیو فررانتی از آزمایشگاه اقتصاد رمزارز دانشگاه سینسیناتی، در مقالهای داوریشده در سال ۲۰۲۵ استدلال کرد که طلا و بیتکوین میتوانند بانکهای مرکزی را در برابر تحریمها بیمه کنند، اما طلا فقط زمانی چنین نقشی دارد که در خزانه خود بانک نگهداری شود. او در مقالهای در ژانویه دریافت که با افزایش احتمال برکناری جروم پاول از ریاست فدرال رزرو، قیمت bitcoin نیز بالا رفت؛ موضوعی که نشان میدهد این رمزارز ممکن است در برابر از دست رفتن استقلال فدرال رزرو هم نقش پوشش ریسک داشته باشد. هر دو دارایی در جریان بحران تنگهٔ هرمز در سال ۲۰۲۶ افت کردند و ابتدا مانند داراییهای پرریسک رفتار کردند؛ بااینحال، بیتکوین در هفتههای بعد عملکرد بهتری از طلا داشت. برخلاف شمشهای طلا، از بیتکوین میتوان برای پرداخت مستقیم نیز استفاده کرد.




