IOSCO’ya göre Ethereum, Solana ve Tron gibi Katman 1 ağlarının eliptik eğri kriptografisinden kuantum sonrası imzalara geçmesi, ağ yoğunluğunu ve işlem ücretlerini artırabilir. Daha büyük imzalar daha fazla veri ve işlem gücü gerektirirken, yeni kriptografinin entegre edilmesi, merkeziyetsiz ağların koordine etmekte zorlanabileceği protokol değişikliklerini gerektirebilir.
Yaygın ECC imzaları yaklaşık 64 bayt boyutundayken, NIST tarafından standartlaştırılan ML-DSA-44 imzaları yaklaşık 2.420 bayt boyutundadır; yani yaklaşık 35 ila 40 kat daha büyüktür. IOSCO, bu artışın ağ kapasitesini zorlayabileceğini, düğümlerin depolama gereksinimlerini artırabileceğini ve blokların ağda yayılmasını yavaşlatabileceğini belirtti. Solana’nın kuantuma dayanıklı test ağında, ECC imzalarının kuantum sonrası alternatiflerle değiştirilmesi işlem hacmini yaklaşık %90 azalttı.
Kriptografik sistemler işlem biçimlerine ve mutabakat kurallarına yerleşik olduğundan, Layer 1 ağlarının geçiş yapması hard fork gerektirebilir. Binlerce bağımsız doğrulayıcı ve düğüm operatörünün yükseltmeleri koordine etmesi gerekir; bu da benimseme sürecini eşitsiz hâle getirebilir ve bazı hesapların, akıllı sözleşmelerin ve varlıkların kuantum saldırılarına açık anahtarlara bağlı kalmasına yol açabilir.
Layer 2 ağları ise farklı bir bağımlılıkla karşı karşıyadır: Kuantuma dayanıklı kriptografiyi benimseseler bile, mutabakat, köprüler, veri kullanılabilirliği ve doğrulama gibi işlevler için Layer 1 zincirlerine bağlı kalırlar. Optimistic rollup’lar, geçersiz işlemlere itiraz etmek için dolandırıcılık kanıtları kullanır; zero-knowledge rollup’lar ise mutabakat öncesinde zincir dışı işlemleri doğrulamak için kanıtlardan yararlanır. Mevcut birçok SNARK sistemi ECC’ye dayanır ve değiştirilmesi ya da yenilenmesi gerekebilir. STARK sistemleri ağırlıklı olarak kuantum saldırılarına karşı daha dirençli kabul edilen karma tabanlı kriptografi kullanır; ancak güvenlikleri yine de uygun parametrelere ve güçlü temel karma işlevlerine bağlıdır.




