بهگفته IOSCO، انتقال شبکههای لایه ۱ مانند Ethereum، Solana و Tron از رمزنگاری منحنی بیضوی به امضاهای پساکوانتومی میتواند باعث افزایش تراکم شبکه و کارمزدها شود. امضاهای بزرگتر به داده و توان محاسباتی بیشتری نیاز دارند و ادغام رمزنگاری جدید ممکن است مستلزم تغییراتی در پروتکل باشد که هماهنگی بر سر آنها برای شبکههای غیرمتمرکز دشوار است.
امضاهای رایج ECC حدود ۶۴ بایت هستند؛ در مقایسه با امضاهای ML-DSA-44 استانداردشده توسط NIST که تقریباً ۲٬۴۲۰ بایت حجم دارند—یعنی حدود ۳۵ تا ۴۰ برابر بزرگتر. IOSCO اعلام کرد که این افزایش میتواند ظرفیت شبکه را تحت فشار قرار دهد، نیاز به فضای ذخیرهسازی نودها را افزایش دهد و انتشار بلاکها را کندتر کند. در تستنت مقاوم در برابر محاسبات کوانتومی Solana، جایگزینی امضاهای ECC با گزینههای پساکوانتومی، توان عملیاتی را حدود ۹۰٪ کاهش داد.
از آنجا که سامانههای رمزنگاری در قالب تراکنشها و قواعد اجماع تعبیه شدهاند، مهاجرت شبکههای لایه ۱ ممکن است به فورکهای سخت نیاز داشته باشد. هزاران اعتبارسنج مستقل و گرداننده نود باید برای ارتقای شبکه هماهنگ شوند؛ فرایندی که میتواند پذیرش این تغییر را ناهماهنگ کند و باعث شود برخی حسابها، قراردادهای هوشمند و داراییها همچنان به کلیدهای آسیبپذیر در برابر محاسبات کوانتومی وابسته بمانند.
شبکههای لایه ۲ با وابستگی جداگانهای روبهرو هستند: حتی اگر رمزنگاری مقاوم در برابر محاسبات کوانتومی را به کار بگیرند، همچنان برای کارکردهایی مانند تسویه، بریجها، دسترسپذیری داده و تأیید، به زنجیرههای لایه ۱ خود متکیاند. رولآپهای خوشبینانه از اثباتهای تقلب برای بهچالشکشیدن تراکنشهای نامعتبر استفاده میکنند؛ رولآپهای دانش صفر نیز پیش از تسویه، از اثباتها برای تأیید تراکنشهای خارج از زنجیره بهره میبرند. بسیاری از سامانههای SNARK موجود به ECC متکیاند و ممکن است به اصلاح یا جایگزینی نیاز داشته باشند. سامانههای STARK عمدتاً از رمزنگاری مبتنی بر هش استفاده میکنند که در برابر حملات کوانتومی مقاومتر تلقی میشود؛ با این حال، امنیت آنها همچنان به پارامترهای مناسب و توابع هشِ زیربناییِ قدرتمند وابسته است.




